كننده است ) ، ذرور اعظم ، ذرور حابس ، ذرور زرآوند و سرقولون ، ذرور ملحم و ذرور زاج الجلاء ( براى گوشت‌آورى ) مفيد مىباشند . اگر زخم عميق باشد آن را در چند جا به اندازه نياز جمع كرده و سپس آن را با فشار متوسطى مىبندند زيرا اگر آن را محكم ببندند سبب ورم مىگردد و سست - بستن از چسبيدن دو طرف زخم جلوگيرى مىكند . اگر از وقوع زخم مدتى بگذرد و رويه‌اش خشك شود بايد كوشش كنند كه با خاراندن روى آن تازه شود و آنگاه همانطور كه گفتيم عمل كنند ضمنا بايد مواظب دور زخم باشند تا چيز خارجى مثل مو يا رطوبت لزج به آن نچسبيده باشد چه ممكن است ، اين چيزها از بهم آمدن زخم جلوگيرى كنند و بايد توجه كنند كه پائين زخم نيز مانند بالاى آن بهم آيد بلكه براى پائين آن بايد بيشتر دقت كنند و اگر پائين زخم به علت عمق زياد بهم نيامد بايد آن را از پائين ببندند و در آن داروهاى گوشت‌آور مانند : صبر ، مردارسنگ ، خون سياوشان ، مرّ ، انزروت و كندر بپاشند . بيمار در زمان بهم آمدن زخم بايد از خوردن چيزهاى خون‌زا مانند گوشت و شيرينى پرهيز كند . گفته شده كه اگر زخم سفيد شد بيمار بايد خربوزه و شير بخورد و اگر مايل به كبودى گرديد بايد چيزهائى مانند باقلا بخورد اما اگر سرخى زخم زياد باشد گوشت گاو ، و اگر كم باشد گوشت ميش مناسب است . اگر زخم چركى شود بايد بپاكسازى با شكر ، زنگار و شوره بپردازند و نبايد زخم را از پودر صندل خشك خالى بگذارند و بايد زخم را بفشارند كه چرك تا آنجا كه ممكن است خارج شود . اگر از گوشت چيزى جدا شده و يا اگر زخم از شكاف ايجاد نشده باشد بداروهائى مانند اينها نياز مىافتد : دهن - البلسموى سى و يكم ، دهن الكبريت خالص ، دهن العلك بخصوص با شكر سرب ، و روغن ريشه شيرين‌بيان كه براى بهم آمدن زخم‌ها عجيب است و